دکتر سید مهدی رفیعی راد
سکوتی که آزار میدهد؛ وقتی رسانه شادی مردم را نمیبیند
موفقیتهای ملی، بهویژه در ورزشهایی چون کشتی که ریشه در فرهنگ و هویت ایرانی دارند، فراتر از یک خبر سادهاند. اینها لحظههایی هستند که میلیونها نفر در کشور احساس غرور، همبستگی و امید میکنند.
وظیفه رسانهها در چنین بزنگاههایی نه تحلیل پیچیده سیاسی است و نه جدل جناحی؛ بلکه بازتاب دادن همین شادی مشترک است.
وقتی رسانهای که ادعای اعتبار و حرفهای بودن دارد، از کنار چنین موفقیتی بیتفاوت عبور میکند و حتی یک خط هم به آن اختصاص نمیدهد، پرسش جدی مطرح میشود: رسالت رسانه برای چه کسی و برای کدام جامعه تعریف شده است؟ اگر رسانه صدای شادی مردم نباشد، صدای چه کسی است؟
سکوت در برابر افتخار ملی، بهویژه وقتی رسانههای خارجی خبر را برجسته میکنند، نهتنها ضعف حرفهای است، بلکه نوعی بیاعتنایی به احساسات جمعی و ضربه به اعتماد عمومی است. این سکوت، آزارندهتر از یک خبر منفی است، چون در دل خود پیام بیتفاوتی و بیاحترامی به شور و شعف مردم را دارد.
رسانهای که در بزنگاههای ملی خاموش بماند، نمیتواند از خود انتظار داشته باشد که در مواقع دیگر مرجع اعتماد مردم باشد. اعتبار رسانه، با شجاعت و همراهی در لحظات حساس ساخته میشود، نه با سکوتی سرد و مشمئزکننده.
حرف روشن است: شادی مردم، خبر است. افتخار ملی، تیتر است. هر رسانهای که این بدیهیات را نادیده بگیرد، در واقع از رسالت اصلی خود فاصله گرفته و از چشم مردم خواهد افتاد.
