عراقچی: در بازی اسنپبک تروئیکای اروپایی پیروز میدان نخواهند بود
به گزارش افق سوم، وزیر امور خارجه اعلام کرد: تروئیکای اروپایی با آغاز این بازی، پیامدهای منفی فراوانی را متوجه اعتبار و جایگاه بینالمللی اروپا نموده است. در این بازی، سه کشور اروپایی نهتنها پیروز میدان نخواهند بود، بلکه از روندهای دیپلماتیک آتی نیز کنار گذاشته خواهند شد.
متن این یادداشت به این شرح است:
اقدام تروئیکای اروپایی (بریتانیا، فرانسه و آلمان) در راستای فعالسازی سازوکار بازگشت خودکار تحریمها (Snapback)، به وجهه و اعتبار بینالمللی اروپا صدمات جبرانناپذیری وارد خواهد آورد؛ سازوکاری که در راستای مجازاتعدم اجرای تعهدات مهم ذیل توافق هستهای سال ۲۰۱۵، که میان ایران، سه کشور اروپایی، آمریکا، چین و روسیه امضا شده بود، طراحی شده است.
همانطور که در نامهی مشترک سه کشور ایران، چین و روسیه نیز بر آن تأکید شده است، اقدام سه کشور اروپایی در زمینهی فعالسازی سازوکار اسنپبک فاقد مبنای حقوقی و قانونی بوده و از نظر سیاسی نیز مخرب تلقی میشود. کشورهایی که به تعهدات خود عمل نمیکنند، حق ندارند از مزایای توافقی بهرهمند شوند که خود آن را تضعیف کردهاند. هیچ اقدامی نمیتواند توالی رویدادهایی را که منجر به اتخاذ اقدامات قانونی جبرانی از سوی ایران ذیل توافق هستهای شد، نادیده انگارد.
این آمریکا بود که در سال ۲۰۱۸ با توقف یکجانبهی مشارکت خود در برنامهی جامع اقدام مشترک (برجابرم)، قطعنامهی ۲۲۳۱ را نقض نمود، نه ایران؛ اقدام مخربی که باعدم پایبندی تروئیکای اروپایی به تعهدات خود ذیل برجام و همراهی با تحریمهای غیرقانونی آمریکا کامل شد.
حال این سه کشور با ادعای رد مذاکرات از سوی ایران، خواستار بازگشت تحریمهای سازمان ملل شدهاند؛ کشورهایی که ضمن حمایت از حملات نظامی غیرقانونی آمریکا در ژوئن ۲۰۲۵ به تأسیسات هستهای صلحآمیز جمهوری اسلامی ایران، که تحت حمایت قوانین بینالمللی قرار دارند، نقش خود را در تسهیل زیادهخواهیهای واشنگتن بیش از پیش برجسته نمودهاند؛ حملاتی که در آستانهی دور ششم مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا صورت پذیرفت.
تروئیکای اروپایی با آغاز این بازی، پیامدهای منفی فراوانی را متوجه اعتبار و جایگاه بینالمللی اروپا نموده است. در این بازی، سه کشور اروپایی نهتنها پیروز میدان نخواهند بود، بلکه از روندهای دیپلماتیک آتی نیز کنار گذاشته خواهند شد. اگر این فرصت کوتاه برای تغییر مسیر از دست برود، پیامدهای گستردهی مخربی متوجه منطقهی غرب آسیا و نظام بینالملل خواهد شد؛ پیامدهایی که ضمن تضعیف تمامیت و اعتبار توافقات بینالمللی، بنیانهای امنیت جمعی را متزلزل خواهد نمود.
