کنایه هاآرتص به سخنرانی نتانیاهو: این شعبدهباز پیر و شکستخورده عقلش را از دست داده
به گزارش افق سوم، رسانه صهیونیستی هاآرتص با اشاره به اینکه «سخنرانی نخست وزیر نتانیاهو در مجمع عمومی، تنها انزوای جهانی او و اسرائیل را برجسته کرد» نوشت: این شعبدهباز پیر و شکستخورده صرفاً به حضار کمشمار، به مردم خود و به مردم غزه ثابت کرد که روی پایان دادن به جنگ متمرکز نیست

البته این بار یک حقه جدید هم رو کرده بود: «امتحان» احمقانهای که همراهان او در سالن پاسخها را مثل بچههای مهدکودکی فریاد میزدند.
همراهانش پس از هر جمله او را تشویق میکردند. حتی گروهی از تشویقکنندگان هم در جایگاه تماشاگران این کار را برای او انجام میدادند. ولی اینها فقط باعث شد انزوای جهانی اسرائیل برجسته شود.
نتانیاهو همچنین در سخنرانی خود از اسرای صهیونیست باقیمانده در غزه به اسم یاد کرد و قول داد که آنها را به آغوش خانودههایشان بازگرداند. او به جای گرفتن یک تصمیم شجاعانه، پایان دادن به جنگ و نجات جان افراد ، از آنها به عنوان یک ابزار تبلیغاتی استفاده کرد.
هاآرتص ادامه داد: او تاکنون ۱۵ بار در مجمع عمومی سخنرانی کرده اما در هیچ یک از آنها وضعیت اسرائیل در جهان را به این اندازه فاجعهبار و وخیم به تصویر نکشیده است. در روزهای منتهی به حضور او، کشورهایی – از جمله استرالیا، کانادا، انگلیس و فرانسه، کشور فلسطین را در اقدامی اعتراضی به رسمیت شناختند: اعتراض علیه جنگ طولانی سیاسی و شخصی در غزه و کشتار غیرنظامیان؛ علیه تحولات کرانه باختری، شهرکسازیها و وحشیگریهای خشونتآمیز شهرکنشینان که مرتکب قتل عام علیه فلسطینیان میشوند؛ و همچنین در اعتراض به اظهارات فاشیستی و نژادپرستانه وزرای او و اعضای کنست(پارلمان) در ائتلاف او.
او بارها و بارها به هفت اکتبر در شرایطی اشاره کرد که جهان بر صحنههای وحشتناک کودکان و نوزادان غزه که توسط صدها و هزاران نفر تکهتکه شدهاند، متمرکز است. همه اشتباه میکنند – به جز او. نتانیاهو بهعلاوه، دهها تن از رهبران جهان را که تا همین اواخر بهرغم شواهد مستحکم از جنایات جنگی اسرائیل در غزه از او حمایت میکردند به تسلیم شدن در برابر «رسانههای مغرض»، «ترور» و اسلام متهم کرد.
هاآرتص در ادامه با طرح این سوال که «از این سخنرانی که ممکن است سخنرانی خداحافظی او در مجمع عمومی باشد، چه چیزی باقی خواهد ماند؟» خاطر نشان کرد: این سخنرانی در دریای اخبار محو خواهد شد و تنها به خاطر نمایشهای مضحکی که با آن همراه بود، چه در سالن مجمع و چه در هنگام خروجش از اسرائیل به یاد آورده خواهد شد. در سطح بینالمللی، او حتی ممکن است آسیب بیشتری به اسرائیل وارد کرده باشد. در داخل نیز، احتمالاً این سخنرانی آغازگر مبارزات انتخاباتی برای بیست و ششمین دوره کنست بود. چه چیزی میتواند بهتر و لذتبخشتر از انجام این کار در نیویورک، به زبان انگلیسی باشد؟